Als lijden toeslaat - filmbespreking
Tot Altijd
Tot Altijd is een belangrijke film. Hij geeft een mooie weergave van het jaar 2002. Het jaar waarin de euthanasiewet werd gelegaliseerd. De film van Nic Balthazar is geïnspireerd op het levensverhaal van Mario Verstraete.Trailer:
https://www.youtube.com/watch?v=JLwDYTrinBM
Vat je eigen mening over de film samen in drie kernwoorden:
Hartverscheurend, emotioneel en waarheidsgetrouw.
Is wat in de film aan bod komt (onderlinge relaties, gevoelens, ideeën) herkenbaar voor jou? Wat is wel herkenbaar? Wat niet?
De hechte band die Mario heeft met zijn vrienden. Hij beschouwt ze echt als een deel van zijn familie. Ook ik heb enkele vrienden en vriendinnen die ik echt beschouw als familie. Sommigen zijn er al bij van in het begin, anderen ken ik nog niet zo lang, maar zijn er wel echt al geweest voor mij op de momenten dat ik hen absoluut nodig had.
Nog iets wat herkenbaar is voor mij is dat de ouders van Milan, het zoontje van Mario, gescheiden zijn. Ook mijn ouders zijn gescheiden. Ik was alleen wat ouder. Wat ik me wel moeilijk kan inbeelden is dat mij ouders zo goed overeen zouden komen. Al kan dit waarschijnlijk te maken hebben met de situatie waarin Mario zich bevindt.
Wat ook onherkenbaar was voor mij is het feit dat Thomas, Lynn en Speck, maar ook Milan en de ouders van Mario hier bewust afscheid moeten nemen van hun vriend, vader of zoon. Ik heb het sowieso al moeilijk om afscheid te nemen van iets of iemand. Laat staan dat ik dit bewust zou moeten doen. Het zou aan mij knagen denk ik. Ik zou langs de ene kant er nog het beste van willen maken, maar langs de andere kant zou ik niet weten hoe ik er mee zou moeten omgaan. Mario zijn vrienden en familie houden zich zeer sterk.
Kies drie scènes uit de film die je hebben aangesproken (positief of negatief). Beschrijf ze zo duidelijk mogelijk en noteer per scène welke gevoelens voor jou de overhand hadden.
- Thomas heeft Mario net de resultaten van het onderzoek meegedeeld. Mario lijdt aan MS. Na een feest waar Mario als dj gewerkt, is hij samen met Thomas op stap. Op een gegeven moment vraagt Mario aan Thomas om hem naar de nooduitgang te brengen als het kot ooit in de fik staat. Thomas antwoord 'natuurlijk wil ik u helpen,maar...'. Hij voelt zich verontwaardigd. De vraag heeft hem wat overvallen.
Ik had op het moment dat de vraag gesteld werd een beetje kippenvel. Ik voelde ongeloof en was sprakeloos. Hoe kan je aan je beste vriend vragen om je te helpen sterven? Iets wat ik nooit zou durven. Al kan mijn reactie natuurlijk wel iets maken hebben met het feit dat ik me niet kan inbeelden dat ik bewust afscheid zou willen nemen van het leven.
- Eigenlijk alle scènes waarin Mario plezier beleeft met zijn zoon Milan wekken wat emotie los bij mij. De meest pakkende is het moment waarop hij afscheid neemt van zijn zoon, enkele uren voor hij uit het leven stapt.
Ik heb toen tranen met tuiten gehuild. Ik heb jammer genoeg zelf geen al te beste band meer met mijn papa door omstandigheden en het enige wat ik toen kon denken was dat het ik het nooit wou meemaken. Het mocht bij mij niet zo ver komen. Ik besefte dat tijd iets kostbaars is en dat we er het beste van moeten maken. - De euthanasiewet is goedgekeurd en Mario zit rond de tafel met Thomas, dr.Valaeys en nog een geneesheer om zijn sterftedatum vast te leggen. Thomas heeft het er nog steeds heel moeilijk mee dat zijn vriend uit het leven wil stappen. Alles wordt plots zo reëel.
Eerlijk, ik kon Thomas heel goed begrijpen. Moest mijn beste vriend(in) uit het leven willen stappen zou ik het daar ook moeilijk mee blijven hebben. Zeker wanneer deze persoon zo zeker is van zijn stuk. Mario kiest hier zonder twijfelen een datum uit omdat het een mooie dag is om te sterven.
De regisseur wil hier graag het levensverhaal van Mario Verstraete in beeld brengen. En hoewel het debat over de legalisering van euthanasie hier een zeer grote rol in gespeeld heeft wordt hier niet de nadruk op gelegd. Hij wil hier vooral de intense gedachtes, de emoties die komen kijken bij de ervaringen van de ziekte, het lijden en het sterven, evenals bij de vriendschap, weergeven.
In dergelijke situaties weet men vaak niet wat zeggen. Woorden komen tekort. Daarom is de lichaamstaal een belangrijk aspect en dit brengt Balthazar goed in beeld. Hij focust voornamelijk op de ogen. Je kan de ogen bekijken als de vensters van de ziel. 1 blik zegt vaak genoeg.
Ik ben blij dat we het debat toch een beetje, op de achtergrond weliswaar, kunnen volgen. Ik heb er immers nooit bij stil gestaan dat euthanasie eigenlijk niet zo vanzelfsprekend was en dat het eigenlijk een vrij recent iets is.
Brief aan een vriend/vriendin
Hey Ninke,
Recent zag ik de film 'Tot Altijd' van Nic Balthazar. Een hartverscheurende en emotionele film, maar hij is zeker en vast de moeite om te bekijken. Ik heb regelmatig een emotioneel momentje gehad waarop ik de tranen niet kon bedwingen.
De film is eigenlijk een waargebeurd verhaal. Het is gebaseerd op het levensverhaal van Mario Verstraete. Bij hem werd de ziekte MS vastgesteld en hij heeft geijverd voor een wet om euthanasie te legaliseren in ons land. Bijgevolg is hij de eerste persoon ooit die er in ons land gebruik van heeft gemaakt. Wist je trouwens dat die wet nog maar bestaat sinds 16 mei 2002? Ik dacht echt dat het al veel langer was. Het was voor mij een vanzelfsprekend iets.
Tijdens de film krijg je een mooie weergave van hoe de familie en vrienden de ziekte ervaren. Hun liefste papa, hun liefste zoon, hun beste vriend kiest er vervolgens ook nog eens voor om bewust uit het leven te stappen. Je kan je wel voorstellen hoe groot het gevoel van onmacht is. Allen proberen ze om Mario op een of andere manier toch van gedacht te doen veranderen, maar hij is er rotsvast van overtuigd. Ze leggen er zich allen bij neer. Ook Thomas en de vader van Mario. Zij lijken er op het eerste zicht het meeste moeite mee te hebben.
Ik hoop dat ik later nooit zoiets moet meemaken. Ik heb het nu al moeilijk genoeg om afscheid te nemen van alles en iedereen. Laat staan dat een van mijn beste vrienden of vriendinnen er bewust voor kiest om uit het leven te stappen. Ik zou er zo van afzien!
Ik was tijdens de film best ook wel wat jaloers. Mario heeft een fantastische band met zijn zoon en tijdens de film wenste ik vurig dat ik ooit ook terug zo'n band heb met mijn vader. Het was echt mooi om naar te kijken.
Kleine tip: bekijk de film niet voor het slapen gaan. Het is een vrij heftige film en je gaat van de ene rollercoaster in de andere. Geef jezelf even de tijd om te bekomen. Ik heb na de film echt nog wel wat tranen laten rollen en ik had echt wel wat tijd nodig om terug rustig te worden.
Laat je niet afschrikken door het feit dat het waargebeurd is. Het is echt een sterke film waar is over nagedacht.
Laat me weten wanneer je hem gezien hebt!
Groetjes,
Jitske
Ik heb deze film ook gezien en vind echt dat je hem goed hebt besproken. Het is inderdaad een emotionele film, maar zeker de moeite waard om te bekijken. Heb je al andere films van Nic Balthazar gezien? Want deze zijn ook zeker de moeite!
BeantwoordenVerwijderen